Kobakkie Blogt

Door de raad van overleg uit Beltrum, werden Danny en ik gevraagd om, tijdens de jaarvergadering van de RvO, iets te komen vertellen over onze ervaring met het wonen in Beltrum.

Aangezien ik tijdens ons aankoopproces een blog heb bijgehouden, leek het mij leuk om een nieuwe blog te schrijven en deze voor te lezen tijdens de jaarvergadering van de Raad van Overleg op 12-4-2023.

Wij wonen nu 1 jaar en 8 maanden in Beltrum en inmiddels is het bouwstof van de grootste verbouwingen wel gaan liggen. Gelukkig hebben we voor de komende 10 jaar nog genoeg projecten en zullen we ons niet vervelen.

Maar voor nu zijn de grootste en meest ingrijpende dingen wel gedaan.

Ook zijn we allemaal gewend aan onze nieuwe leef en werkomgeving maar ook aan onze nieuwe woonsituatie.

Want verhuizen van Zaandam en Zeist naar de Achterhoek, dat is geen kleine stap geweest. En de vraag die ons dan ook het meeste wordt gesteld is: maar waarom Beltrum?

Maar waarom nou Beltrum Sarah?

Het heeft een kleine inleiding nodig:

Ergens eind 2020 zaten Danny en ik in ons lieve kleine en ook gehorige jaren 30 huis, in Zaandam te ‘Fundafielen’. Een in de Corona ontstane bezigheid en is eigenlijk gewoon ongegeneerd binnenkijken bij mensen die hun huis op Funda te koop hadden gezet.

Want we zaten destijds, samen met de rest van Nederland, middenin de Corona periode en alles zat potdicht. Dan ga je opzoek naar andere ‘hobby’s’ en bezigheden…

We hebben samen heel veel leuke, gekke, dure, en ook hele vreemde woningen gezien.

Maar na een aantal avonden Fundafielen, begonnen we samen toch te fantaseren over de ‘wat als’.

Want terwijl wij onze ene buurvouw door haar huis hoorde lopen en we de andere buurvrouw haar neus hoorde snuiten, vroegen wij ons allebei hardop af: gaan wij hier blijven wonen en als wij willen verhuizen; wat willen we dan eigenlijk? Wat willen wij in de toekomst?

Ruimte, dat was het eerste wat bij ons allebei naar voren kwam. Gevolgd door rust en de mogelijkheid om aan huis te kunnen werken….

Voor mij persoonlijk was ook een wens om mijn ouders in de buurt te hebben. Ik heb namelijk geen broers of zussen en ik wou graag mijn ouders dichterbij hebben voor later, voor wanneer ze zorg nodig gaan hebben.

Ik heb vervolgens mijn ouders gebeld en gevraagd wat ze van het idee vonden om samen een huis te gaan kopen. Dat was snel beklonken, want allebei hadden ze er oren naar.

De zoektocht begon.

En zo gingen mijn moeder en ik kijken naar het eerste huis in Smilde, Drenthe. Dit was op zijn zachts gezegd een ‘behoorlijke bouwuitdaging’…. En dat is hem dus niet geworden!

Na het bezichtigen van 4 a 5 huizen werd voor ons ook steeds duidelijker wat we nou precies zochten in dat nieuwe huis, maar inmiddels wisten we ook dat het de Achterhoek moest worden.

Waarom? Misschien omdat ik hier samen met mijn ouders een aantal zomers gekampeerd had.

Of omdat je als Westerling weet dat het in de Achterhoek groen en weids is en dat de mensen elkaar gedag zeggen. En omdat ze in de Achterhoek gewoon lekker nuchter zijn (behalve tijdens de kermis dan…).

Wat ook belangrijk was, is dat het op een uur rijden van Apeldoorn moest zijn i.v.m Danny zijn werk. En dat er een fijne basisschool en middelbare school voor Sven en Lucas aanwezig moest zijn.

We pasten het zoekprofiel aan en ‘plop’ daar kwam ‘ons pand’ naar boven. Het pand in Beltrum. Dat ene pand dat ik al wel vaker voorbij had zien komen, maar waarvan ik niet zeker wist of we het konden bolwerken.

Maar daar gingen mijn moeder en ik weer, vanuit Zaandam, via Zeist naar Beltrum…

De eerste keer kijken in Beltrum.

Het was begin februari 2021 en het had de week ervoor heel hard gesneeuwd en alles was nog wit dat we aankwamen.

Daar stonden we dan, in een klein dorp met een kerk, een kroeg en een supermarkt. Het lag in de buurt van Groenlo en Vorden (waar we vroeger veel gekampeerd hadden) en meer wisten we op dat moment nog niet. 

Het was het ‘Hanselman’ pand dat ons naar Beltrum trok.

Titia en ik hadden de auto op het Mariaplein geparkeerd en we keken beide vol ongeloof naar het pand: gaan we echt dat hele pand bezichtigen?

Na die ene bezichtiging, waarvan mijn moeder en ik behoorlijk gedesoriënteerd en ondersteboven waren, wisten we het wel direct: dit is hem!

Het pand had alles wat we zochten en had ook de potentie, om het zo te verbouwen, dat het naar onze wensen werd.

Het lag middenin de Achterhoek, had de ruimte en de rust die we zochten, we hadden de eerste vriendelijke groet op straat te pakken en ik zeg jullie eerlijk: het voelde gemoedelijk in Beltrum. Het voelde gewoon goed en dat is belangrijk wanneer je bezig bent met het aankopen van een huis.

Wat we toen nog niet wisten, is dat het hele aankoopproces er eentje werd om gek van te worden. 

Voor zowel ons als voor de familie Hanselman was het onzeker en wisten we niet hoe het zou eindigen.

Het terras.

Halverwege het proces heb ik contact gezocht met mevrouw Hanselman. ‘Zullen we een keer afspreken?’ Dan kunnen wij kunnen we kennismaken, nog eens door het pand heenlopen en Beltrum en omgeving bekijken.

Dit is natuurlijk niet gebruikelijk tijdens een normaal aankoopproces, maar bij ons liep het nou eenmaal allemaal anders.

Nadat we fijn kennis hadden gemaakt, weet ik nog goed dat we naar buiten liepen en dat het terras bij Dute afgeladen vol zat met lokale mensen… De zon scheen en mensen zaten, na de zoveelste lockdown, lekker te genieten van een biertje in de zon.

Maar op het moment dat wij naar buiten stapte, draaide bijna dat hele terras naar ons om en keek naar onze richting….

Ik voelde dat Sven tegen mij aan kwam staan en heel ongemakkelijk zei; mama, waarom kijken al die mensen zo naar ons? Ik voelde zijn ongemakkelijkheid en moest zelf eerlijk gezegd een beetje gniffelen om de situatie.

Want ja, misschien was het omdat die mensen wisten dat wij niet ‘van hier’ kwamen, of misschien omdat ze wisten dat wij die Westerlingen waren die met het pand bezig waren?

Wie zal het zeggen, maar onze Sven heeft het nog regelmatig over dat moment…

De scholen.

Ondertussen waren wij voor onze beide kinderen ook bezig met het kennismaken met hun eventuele nieuwe scholen. Lucas zou na de zomervakantie van 2021 naar het middelbaar onderwijs gaan en Sven naar groep 7.

Zowel de Sterrenboog (babsisschool) en het Marianum (middelbare) hebben enorm meegedacht en waren vriendelijk en geduldig tijdens die ontzettend onzekere periode.

Want wij wisten toen gewoon nog niet of dat onze kinderen na de zomervakantie in Zaandam of in Beltrum naar school zouden gaan.

Sven en Lucas zijn beide op de Sterrenboog een dag mee wezen draaien en Lucas is nog een dag naar het Marianum in Groenlo geweest.

En op 4 augustus 2021 was daar dan EINDELIJK het verlossende woord: de financiering is rond!

Ga maar starten met je cursus ‘ Achterhoeks praten en verstaan’ hoor ik Roelof, onze aankoop makelaar, nog zeggen…

Dat verstaan gaat inmiddels steeds beter, alleen dat praten gaat ons nooit lukken. Hoewel ik de aannemer even tuk had toen ik er zelf, per ongeluk, een behoorlijk Achterhoeks woord uitfloepte middenin een gesprek….

Tijdens de vele verbouwingen in ons pand praatte de bouwjongens natuurlijk geregeld in dialect met elkaar… Bij ons was dan standaard de opmerking ‘graag even de ondertiteling aan mensen’ want als westerling was het echt wel even schakelen en soms niet te verstaan…

Achterhoekse tradities en gewoontes. 

Wat ons allemaal is bijgebleven, is de aankomst bij ons nieuwe huis. Want er hingen vlaggen en ballonnen en er stond een bord in de tuin ‘welkom in de buurt’. 

Ons wonen in de Achterhoek ging beginnen, en dat voelde vanaf dag 1 gewoon ontzettend goed.

De kinderen gingen naar school en die hadden vrij snel nieuwe vrienden, of zoals ze het hier zeggen ‘kameraden’.

Wat nog wel een ‘asjemenou’ moment was, was het moment dat de juf van Sven naar Danny belde om te vertellen dat Sven wat later thuis zou zijn ‘want hij had zijn taakjes nog niet klaar’. 

Wij (Danny, Sarah, Titia en Kees) begonnen steeds meer onze draai te vinden.

Kees en Titia besloten om bij het repair cafe aan de slag te gaan en maakten wij afgelopen jaar onze eerste keer bloemencorso en kermis mee (wat is dat een happening!).

Als ik zag hoeveel liters bier er doorheen is gegaan afgelopen jaar tijdens diezelfde corso en kermis… Laat ik het zo zeggen: in de Achterhoek houden ze wel van een biertje 😉

Inmiddels hebben wij zelf ook mogen helpen met het ‘mooi maken’ van andere huizen in de buurt. Hebben we zelf ‘Buurt gemaakt’, hebben we gezien hoe een bruidspaar werd ‘ingeslingerd’ en is er een Sarah gezet bij een van onze buurvrouwen.

Ook had een van mijn cursisten voor het nieuwe jaar ‘Kniepertjes’ gebakken. En hebben wij onze eerste Dahlia’s geplakt op de wagen bij de Losse Flodders en heeft Sven meegelopen in de kinderoptocht van het bloemencorso met een eigen wagentje.

De Spaanse ruiter….

Beltrum is ook een sportief dorp en survival is een ding hier. Zowel Danny als Sven zijn lid geworden van de survivalbond. Lucas tennist in Beltrum en Groenlo en speelt op het moment mee in de competitie.

Ik stond zelf als vrijwilliger te helpen tijdens de survival run van afgelopen januari. Want ik zeg jullie eerlijk: laat mij maar aanmoedigen en helpen i.p.v de Spaanse ruiter te moeten doen. Ik vind het ongelofelijk knap om te zien hoe iedereen door weer en wind dat parcours heeft afgelegd.

Of nog een mooi voorbeeld: de zondagmiddag en het terras van Café Dute dat helemaal vol staat met fietsen en de voetbaltassen die ernaast staan. Iets wat je in Zaandam bij de kroeg niet hoeft te doen, want je tas is weg.

En natuurlijk hebben we ook wel gemerkt dat er even de kat uit de boom gekeken werd. Want een goudsmid in Beltrum, hoe dan? En wat voor mensen zijn er nou gaan wonen in het ‘Hanselman’ pand?

Maar we werden ook snel benaderd door Beltrummers die vroegen naar ons verhaal over hoe we hier nou terecht gekomen zijn en wat we ervan vonden om hier te wonen.

Beltrum is een fijn dorp om te wonen.

Het is een dorp waar men elkaar, van jong tot oud, gedag zegt op straat (en echt lekker typisch: ik die in het begin een keer enorm schaapachtig achterom heeft gekeken zo van “heb je het tegen mij”?)

Waar mensen naar elkaar omkijken en waar plezier en saamhorigheid hand in hand gaan. En waar ze ook heel goed weten hoe ze een feestje moeten bouwen.

Waar er voor de jeugd een ‘Disco express’ bus rijdt om te kunnen stappen.

Waar er genoeg reuring is en er door het jaar heen van alles georganiseerd wordt door de vele verenigingen die hier door de vrijwilligers gerund worden.

Is er dan echt helemaal niks wat we missen? ja, het enige waar we soms tegenaan lopen is het feit dat ‘even uit eten gaan’ een dingetje is. 

Waar je in Zaandam zo naar het drukke centrum konden lopen voor een hapje eten bij een van de vele eettentjes, moet je er nu echt op uit. En dat is een natuurlijk gewoon een ontzettend luxe probleem, dus als dat alles is?

Voor ons heeft Beltrum alles wat we zochten. De omgeving is groen en weids en er is van alles te beleven en te doen. De kinderen doen het goed op school en voelen zich gelukkig hier. En wonen wij allemaal heerlijk in ons prachtige huis waar we voorlopig nog genoeg te klussen hebben.

Het pand zal voorlopig nog wel even het ‘Hanselman’ pand genoemd blijven worden, hier in Beltrum.

En dat snap ik best, want ‘die van’ het Kok-Onel-Kobak pand is een behoorlijke mond vol.

Liefs van ons.

Hieronder de slideshow die Danny had gemaakt voor bij de presentatie tijdens de jaarvergadering van de Raad van Overleg.