Kobakkie Blogt

21-9-2021, dat was de laatste keer dat ik iets geschreven heb voor onze blog.

Het was toen net 6,5 week dat wij, als gezin, in Beltrum waren komen wonen en dat alle chaos van het wel/niet/wel/niet verhuizen en dat we vervolgens alles binnen 3 weken moeten organiseren, een beetje was ingedaald…

Boy oh boy, als ik toen toch eens wist wat ik nu weet hahahaha!

Inmiddels is het april 2022 en zijn we bijna 8 maanden verder. Maar hoest nou? Hier in de Achterhoek? Zijn we nog steeds blij met onze beslissing, hoe is het met onze kinderen, hoe gaan de zaken, hoe is het om zo samen te wonen met je (schoon)ouders en gaan we binnenkort weer eens wat verbouwen?

De kids.

Ik zal beginnen bij onze kinderen, Lucas en Sven. Want het is voor onze jongens namelijk echt een ervaring, verhuizing en aanpassing van formaat geweest, maar wij kunnen allebei alleen maar zeggen dat we echt kneiter trots zijn op onze jongens. Want het was pittig: nieuwe scholen, nieuwe vriendjes maken, je draai vinden in een nieuwe omgeving en dan ook nog weer een lockdown, thuisscholing en corona om je oren krijgen.

Maar wat doen ze het goed, Lucas fietst elke dag (zonder te mopperen!) heen en weer naar Groenlo en doet het gewoon hartstikke goed in de 1e klas van het atheneum. Het is een heerlijke jongen van bijna 13, die doet wat jongens van deze leeftijd doen. Lucas mist, bij vlagen, Zaandam het meeste van ons 4en. En dat mag en is niet meer dan normaal. Dus daar waar kan komt er een vriend naar Beltrum, of gaat Luuc naar Zaandam. Maar gelukkig ontdekken we samen ook leuke dingen in de Achterhoek; sushi en een toffe bioscoop in Winterswijk, broodjes bapao op de markt in Groenlo en shoppen in Enschede. En zo zullen we de komende jaren nog wel meer ontdekken hier in de Achterhoek ;-).

Sven heeft veel baat bij de veel kleinere klassen op zijn huidige school: er zitten ’maar’ 19 kinderen in zijn klas. Daarbij vind ik het onderwijs hier ook veel alerter. Voorbeeld: er werd gelijk actie ondernomen, d.m.v het inschakelen van een ergotherapeut, toen ze opmerkten dat Sven zijn handschrift niet was, wat het zijn moest (en bedank, tablet onderwijs op de vorige basisschool….). Inmiddels kan Sven goed en netjes schrijven en kan hij het schrijfschrift, op het bord, van de juf ook normaal lezen.

Ze maken beide nieuwe vrienden en gaan ze beiden regelmatig chillen/gamen (de puber) of spelen (de Sven) 😉 en checken we regelmatig bij ze of alles nog goed gaat.

Samen onder 1 dak wonen.

Danny en ik zitten elkaar nog regelmatig aan te kijken van ‘F*ck, het is gewoon gelukt!’. Het is soms nog zo onwerkelijk. Ook mijn moeder komt regelmatig achterom (want dat doen ze in de Achterhoek), gewoon om even te zeggen hoe blij ze is dat alles gelukt is en hoe fijn het hier wonen is (waarna rechtsomkeert te maken en te doen wat mensen met pensioen doen). Mijn pa laat dat blijken door de hele dag te scharrelen/klusjes te doen/met mooi weer te rijden in zijn Spitfire (El pensionado!) en te ‘pompidompidommen’ (dat laatste doet mij pa altijd als hij happy is).

Tuurlijk moesten we allemaal wel even wennen aan het feit dat we zo samen onder een dak wonen, maar daar zijn goede afspraken over gemaakt en we spreken elkaar er inmiddels ook op aan wanneer iets niet fijn gaat. Het is gewoon een bijzondere situatie, maar ik ben echt blij dat ik mijn ouders zo dichtbij mij heb. Ik ken genoeg mensen waarbij dat nooit mogelijk zou zijn, dus ik ervaar dit echt als een stukje geluk. En dat ik dan ook nog eens een man heb die zo goed met zijn schoonouders kan, is natuurlijk helemaal een plus!

Verbouwen!

Ja hoor, daar is ie weer. Want wij zouden Danny en Sarah niet zijn als er niet ergens weer iets verbouwd werd. En niet te vergeten, er is al ONTZETTEND veel geklust in de afgelopen maanden… De heren van Pit bouwadvies, Joost Installeert en Ratering installatietechniek hebben zo ontzettend veel aangepast, omgelegd, geïnstalleerd, weg gesloopt, teruggebouwd, gestukadoord, behangen. Dat het teveel is om op te noemen. En dat alles niet alleen bij ons, maar ook bij mijn ouders!

Binnenkort komt de echte klapper, want op het moment staat het hier volledig in het teken van de voorbereidingen op onze voorlopig laatste verbouwing(en). En we hebben het beste dan ook echt wel voor het laatst bewaard…

Wat gaan we doen?! Naast het feit dat in beide huizen een zeer gedateerde keuken zit (het hangt ergens tussen antiek en vintage en is echt opperdepop) en er bij mijn ouders ook nog een badkamer zit die wel een make-over kan gebruiken (lees: oude eruit, nieuwe erin). Laten we her en der ook nieuwe kozijnen/deuren plaatsen incl dubbel glas. Ook pakken we gelijk de vloer in de bijkeuken aan, en krijgt het kantoor van Danny een fijne nieuwe look.

Is het veel: ja! En ik zeg jullie heel eerlijk; omdat we in de afgelopen jaren al zoveel verbouwingen hebben gehad, is de rek er echt wel een beetje uit. Daarnaast zit ik met mijn bedrijf ook nog middenin de volle voorbereidingen voor DE sieradenbeurs van Nederland: Sieraad Art Fair in Amsterdam.

Maar wat kijk ik daar naar uit mensen. De laatste keer was in 2019 en nu, van 26 t/m 29 mei, gaat het gelukkig weer plaats vinden. En dat vergt nou eenmaal ook voorbereidingen en hard werken aan nieuwe sieraden. Maar het geeft mij persoonlijk ook heel veel energie om hiervoor bezig te zijn. Ik kan niet wachten om de stand in te richten, iedereen weer te zien en klanten alles te vertellen over mijn prachtige beroep en de sieraden die ik maak.

Beltrum en omgeving.

Naast het feit dat het huis geweldig is, ervaren we de omgeving en de mensen in Beltrum ook als zeer fijn en vriendelijk. Ik vind Beltrum echt een fijn dorp met een hechte gemeenschap. Een waar je elkaar gedag zegt (zelfs de jeugd!) en waar je je buren kent (bijan allemaal dan ;-D). Nog een pluspunt: de ruimte om het dorp heen. De weidsheid van de weilanden en de groene natuur waar je onwijs fijn kan wandelen of fietsen. Ik probeer regelmatig met onze Vizsla, Cooper, een nieuw gebied in de buurt uit om te wandelen. Maar het Kerkepad hier om het dorp is ook gewoon heerlijk voor een rondje om met de hond.

Ik merk dat ik meer rust in mijn hoofd en lijf heb dan voorheen. Voor de mensen die mij niet kennen: ik kan soms behoorlijk druk zijn in mijn doen en laten… Het gejaagde en het altijd maar ‘aan’ staan is minder geworden.

De draai beginnen we steeds beter te vinden. In huis is het met (bouw)vlagen nog behoorlijk onrustig. Maar zowel het werk van Danny (thuiswerken), als van mij, loopt goed. Mijn ouders klussen en genieten van hun welverdiende pensioen en zij zijn inmiddels lid geworden van het Beltrumse repair cafe; kees kan bijna alles repareren en Titia is goed met naald en draad.

Wij maken ons klaar voor de komende weken en de laatste verbouwingen die wij voorlopig gaan laten uitvoeren. Daarna wil ik dit jaar geen bouwstof meer voelen, proeven en zien. Dan ga ik weer uitgebreid koken in onze nieuwe droomkeuken en genieten van alles wat de Achterhoek te bieden heeft.

Liefs Sarah & Co.