Kobakkie Blogt

Het is even geleden

Het is even geleden dat ik iets heb geschreven voor Kobakkie.com.
En ik denk dat het ook wel duidelijk is waarom: het overlijden van Kees, op 5 maart 2024.

Wat een impact heeft dat gehad – en die voel ik nog elke dag een beetje. De grootste reden waarom ik niet eerder heb geschreven, is omdat ik boos was. Ja, boos. En niet zo’n beetje ook. Boos op de hele situatie. Boos omdat pa zo plotseling uit ons leven is gerukt. Boos op mensen die wél afscheid konden nemen van hun vader of moeder – jaloezie is een gemene emotie. Boos omdat mijn moeder er ineens alleen voor stond. Boos op mezelf – had ik maar dit, had ik maar dat. En boos omdat er in die anderhalf jaar zóveel is gebeurd wat ik niet meer met pa kan delen.

Ik weet dat boosheid geen goede drijfveer is – voor niets en niemand. Het vertroebelt je denken, houdt je op afstand van je gevoel en maakt het moeilijk om verdriet echt toe te laten. Toch was het mijn manier om om te gaan met wat er gebeurd was. Boosheid is een vorm van overleven, een soort beschermlaag.

Ergens halverwege de zomer van 2025 ging het roer om. Ik begon te schrijven voor mezelf, te voelen (boy oh boy, dat klinkt behoorlijk zweverig – en mensen die mij kennen weten dat ik allesbehalve dat ben – maar het was wel zo). Ik was die boosheid zo ontzettend zat.

Een periode van bewustwording

Ik besloot ook om een tijdje geen alcohol te drinken. Niet omdat het volledig uit de hand liep, maar omdat ik merkte dat een glas wijn op z’n tijd langzaam een gewoonte was geworden – een manier om de scherpe randjes van de dag wat af te vlakken. En ergens voelde ik dat ik dat niet meer wilde. Gooi er overigens nog een portie ‘fijne’ vrouwelijke hormonen tegenaan, dan krijg je een vreemde cocktail kan ik je zeggen

Dus trok ik voor mijzelf een duidelijke streep: even zonder %. Inmiddels zit ik op tachtig dagen zonder – iets wat ik van tevoren niet had verwacht, maar wat me ontzettend goed bevalt. Je merkt pas hoeveel invloed alcohol heeft op je energie, je stemming en je helderheid als je het even weglaat.

Ik zeg niet dat iedereen het moet doen, verre van, maar ik kan het wél aanraden om het eens te proberen. Al is het maar om te merken wat het met je doet. En eerlijk: ik heb alleen maar bewondering voor mensen die er helemaal voor kiezen om zonder te leven, in een maatschappij waarin gezelligheid bijna standaard met een glas in de hand lijkt te gaan.

Misschien schrijf ik er later nog eens een aparte blog over, want deze periode heeft me meer geleerd dan ik van tevoren dacht.

Waarom dan nu tóch eindelijk weer een blog?

Omdat ik het gewoon ontzettend fijn vind om dingen te delen (want ik ben niet de enige met deze gevoelens) en op te schrijven.

Onlangs ben ik weer eens naar mijn blog gegaan om oude berichten terug te lezen – iets wat ik af en toe doe, omdat ik nog steeds trots ben op wat we als gezin hebben neergezet. Wat we allemaal hebben aangepakt, overwonnen en opgebouwd.

En terwijl ik zo aan het lezen was, dacht ik: laat ik eens door de foto’s op mijn telefoon van de afgelopen anderhalf jaar bladeren. Want ondanks mijn boosheid, en dat verdriet dat soms als eb en vloed blijft komen (zit je vorig jaar in Parijs met twee vriendinnen, breek je ineens in huilen uit omdat je een bepaald muzieknummer hoort), zijn er ook zóveel mooie momenten geweest in die periode.

Fijne, gewone, warme momenten.

Misschien is dat precies waarom ik het weer wil oppakken – om al die herinneringen, groot en klein, een plek te geven.

Klussen, concerten en familieverhalen

Want dat prachtige huis van ons – waar deze blog ooit om begon – vraagt natuurlijk óók om onderhoud.

Dus hebben Danny en ik in de zomer van 2024 de bijkeuken en de keuken afgemaakt: verf krabben, schuren, twee nieuwe kozijnen laten plaatsen, verven, behangen, details toevoegen – en jawel, er liggen voor een groot gedeelte plinten!

Maar er gebeurde nog veel meer.

Lucas werd dit jaar zestien, en samen gingen we naar Kendrick Lamar in Amsterdam. Een avond voor in de boeken – het was waanzinnig!

En de survivalrun in januari… die was verschrikkelijk. Niet alleen koud en nat, maar ook zó mooi. Want ik was ongelooflijk trots op Danny en Sven, die hem samen liepen. En op mijn moeder, die die dag – 5 januari 2025 – zeventig werd, en die we in het koude (winter)zonnetje hebben gezet.

Ook was er die ene middag in Zeist met nichtjes en een neef van de Kobak-kant. Familie die ik eigenlijk helemaal niet zo goed kende – van een nicht wist ik niet eens dát ze mijn nicht was. Via MyHeritage.com kwamen we daarachter, en zo ontstond contact.

Het was een bijzondere gewaarwording, maar vooral een waardevolle ontmoeting. We deelden verhalen vol herkenning, en ook verdriet, maar juist dat maakte het zo dierbaar.

En nu…

En inmiddels zitten we alweer tegen het einde van 2025.
En ja hoor – we klussen gewoon vrolijk door.

Vlak voor de zomer besloten Danny en ik om onze slaapkamer eindelijk grondig aan te pakken, want dat was echt broodnodig. Inmiddels is de elektra gedaan, zit het plafond mooi dicht, en kan de stukadoor erin. Maar eerst moeten wij nog ‘even’ verf krabben, veel schuren en schilderen.

Het voelt goed om weer te schrijven

Niet omdat alles nu op zijn plek valt, maar juist omdat het leven verdergaat – stap voor stap, met grote en kleine verhalen die het waard zijn om te bewaren.

Liefs,
Sarah