Kobakkie Blogt

Waar moet ik beginnen?

En om je alvast even een ‘heads-up’ te geven: het gaat een chaotische blog worden…

De laatste blog is van 5 augustus 2021 en ik typ deze blog op dinsdag 21 september 2021. Dat is een verschil van ‘maar’ 6,5 week…. Maar in die 6,5 week is er zo ontzettend veel veranderd, dat ik mij dat eigenlijk pas realiseer, op het moment dat ik het verschil in die weken zojuist zit uit te rekenen.

De laatste blog ging over het feit dat de financiering rond was en wij dus definitief gingen verhuizen (puur voor de beelddenkers: ik heb midden op straat staan juichen!) We waren namelijk op het moment van dat ene belletje, net Cooper aan het uitlaten.

6,5 week, vanaf het belletje van Erik onze financieel adviseur, tot aan dit moment dat ik, voor mijn gevoel, eindelijk de tijd en een beetje de rust in mn donder heb, om een blog te kunnen schrijven. #gekkenhuis…

Anyhow, we hebben de sleutel! Dat is inmiddels wel duidelijk. We hebben de sleutel van ons prachtige en bizar grote nieuwe huis.

Stroomversnelling.

Zo ben je 6 maanden aan het wachten op een hopelijk positieve uitkomst en spreek je in een soort gekke hoopvolle taal naar elkaar. En dan krijg je op 4 augustus te horen dat de koop echt definitief doorgaat en weet je dat je op 27-8 de sleutel krijgt.

(NB: als wij toch eens €1.- hadden gekregen voor de keren dat wij ’als Beltrum doorgaat, dan…’ tegen elkaar gezegd hebben).

Die sleutel datum wisten wij natuurlijk al die 6 maanden al. Maar doordat je, door de bizarre aanloop, nog niks zeker wist. Kon je je ook maar half voorbereiden en dingen, zoveel mogelijk, onder het mom van ‘misschien wel-misschien niet’ regelen.

Pre-verhuizing.

Dat was overigens nog wel even een klein ‘dingetje’… Ter info: onze boys moesten op maandag 30-8 gaan beginnen op hun nieuwe scholen, maar wij kregen op vrijdag 27-8 de sleutel… Je snapt, dat is best een beetje krap.

Waar we dan ook echt ontzettend blij mee waren, is dat de vorige bewoners van ons huis in Beltrum, ons hadden aangeboden om een paar dagen eerder in het huis te trekken. Zodat wij, en bovenal de kinderen, een iets rustigere start konden hebben van het nieuwe schooljaar.

Wat was dat fijn! Zo hebben we een paar dagen eerder onze intrek kunnen nemen in het huis en ons kunnen voorbereiden op het naar school gaan van de boys.

Hierdoor moesten we natuurlijk wel al het e.a gaan inpakken en meenemen om in Beltrum te kunnen slapen/zitten/eten enz.enz.

Stappen tellen 2.0.

Zo gezegd, zo geregeld… Ahum.

Op maandag 23-8 zijn wij met een grote gehuurde bus en 2 auto’s VOL, vertrokken naar Beltrum. Met dank aan de fijne hulp van mijn zwager Menno en mijn schoonouders, hebben we die maandag de belangrijkste spullen over kunnen verhuizen van Zaandam naar Beltrum. Ook de 3 poezen en Cooper zijn natuurlijk die dag meegegaan.

Bij aankomst in Beltrum wist ik echt even niet wat ik zag: ons huis was door onze nieuwe buren in de straat mooi versierd en voorzien van een ‘welkom in de buurt’-bord in de tuin #burenbedankt!

Wanner ik nu op die dag terugkijk, denk ik echt alleen maar ‘HOE DAN’. Het was een typisch gevalletje van je moet niet nadenken maar gewoon ‘even’ doen… Lopen, sjouwen, coördineren en aan het einde van de dag, in onze nieuwe tuin, met een biertje, moe maar voldaan neerploffen…

De rest van onze spullen uit ons huis in Zaandam, de opslag en mijn atelier, hebben we laten verhuizen door Verhuisbedrijf Groeneveld. Gelukkig hadden we al sinds maart van dit jaar goed contact met Groeneveld. En konden die ons (ondanks alle onzekerheden) inplannen voor 7 & 8 september. Even een hele dikke shout-out naar de verhuismannen: wat een toppers!

Contrast.

Dan is er tussen alle hectiek door, ook een eigen huis in Zaandam, dat verkocht moest worden. Feitje: hoe bizar lang het aankoopproces voor Beltrum heeft geduurd, hoe bizar kort het verkoopproces was voor ons huis in Zaandam.

Ter verduidelijking: ons Zaanse huis ging op vrijdag 20-8 om 00.00u op Funda, op maandag 23-8 waren er voor die week 24 afspraken ingepland en op maandag 30-8 stond ik in de Decathlon in Enschede toen ik per telefoon van onze makelaar Edwin te horen kreeg dat ons huis verkocht was, en hoe! Ik ben er maar even bij gaan zitten na dat gesprek…. 😉

Time-out.

Mijn eigen goudsmid werkzaamheden staan even op een laag pitje. Gelukkig heb ik wel een tijdelijke werkplek kunnen creëren om de belangrijkste dingen te kunnen doen. Ondertussen zijn de eerste stappen voor het nieuwe atelier al wel gezet. Inmiddels staat er een prachtige grote wand en zijn er voorbereidingen gedaan voor de elektra en starten binnenkort de installaties van de nieuwe cv en het systeemplafond.

Danny en ik hebben inmiddels bijna alle voormalige winkelinrichting verwijderd. We hebben ons een breuk gesjouwd aan spaanplaten, ijzeren stellages en over de oude spinnenwebben die erachter zaten maar te zwijgen…

Overzicht.

Gisteravond (20-9) zaten we in de winkel (na weer een avondje slopen en sjouwen) en kon ik voor het eerst de contouren van mijn nieuwe werkplek zien. Ik kan niet wachten om daar aan het werk te gaan en mijn werkzaamheden weer op te pakken en mijn klanten te verwelkomen.

Ook zijn de voorbereidingen voor de andere verbouwingen in volle gang. Er moet namelijk ook in dit pand het e.a gedaan worden. En wat hier, in ons nieuwe huis, echt ontzettend fijn is. Is de zee aan ruimte die wij hier hebben. Ik ben met enig regelmaat wel een van mijn kerels ‘kwijt’ 😆

We kunnen gelukkig redelijk normaal leven, koken, wonen, slapen en bovenal genieten van ons waanzinnig mooie nieuwe huis, zonder dat we over de verhuisdozen of (erger nog) elkaar struikelen…

Ff normaal doen…

Zojuist heb ik het bovenstaande even terug gelezen… Gniffel, want wat ik al aangaf aan het begin: dit gaat een chaotische blog worden. Maar dat is ook precies wat het de afgelopen 6,5 week geweest is. We zijn moe, maar very happy! Alleen merk ik/wij aan alles dat het ook behoorlijk veel is geweest, al die maanden + nu…

Een mooi voorbeeldje: ik had vorige week zelf een gevalletje van ‘en nu is het ECHT genoeg geweest Kobakkie’ tijdens een proefles voor survival training. (Beltrum heeft elk jaar een waanzinnige survivalrun en een prachtige trainingsfaciliteit). Laat ik het netjes zo zeggen: ik stel het starten voor de training nog even een jaartje uit en ga de komende editie keihard aanmoedigen vanaf de andere kant van het lint.

Eerst de rust terug in mijn lijf en zoeken waar the **** mijn conditie zich verstopt heeft.

Ondertussen begint ons nieuwe huis in Beltrum steeds meer van ons te worden. Ondanks het feit dat er overal nog verhuisdozen staan, meubels die nog elkaar gezet moeten worden en dat er her en der nog flink geklust/geschilderd/verbouwd moet worden.

Langzaam begint er weer iets van een ritme te ontstaan. En dat is na weken van chaos echt een heel fijn iets.

Liefs Sarah en Co.